Weer te lang geleden sinds de laatste blog, maarja daar moet je de tijd voor nemen en daar ontbreekt het aan.
Het is iedere dag rond 22:00h voordat er tijd voor mezelf vrijkomt, daar probeer ik alles in te proppen wat de ene dag beter gaat dan de andere wat dan meestal in telaat naar bed gaan resulteerd.
Vorige week was een drukke en spannende week. Na de laatste gesprekken met de artsen hadden we besloten om de operatie te bespoedigen. Alle afspraken waren een week daar voor gemaakt, vorige week maandag hadden we een gesprek met de oncoloog en daarin hadden we de procedure besproken als de operatie eerder mocht plaats vinden.
Dinsdag een mri scan, Carolien zag daar enorm tegenop omdat ze het een vreselijk apparaat vindt. In de wachtkamer kwamen ze ons vertellen dat het wat langer kon duren omdat er opstart problemen waren, ondertussen zaten er 3 man voor ons, dat is 3x een half uur dachten we. Een half uur later bleek de scanner kapot te zijn, problemen met de koeling. Dat was zwaar kl*te want alle afspraken liepen daardoor in het honderd, woensdag stond een afspraak bij de chirurg op basis van de scan uitslag, De thuiszorg en mantelzorg waren afgestemd en die moesten dus ook helemaal om.
Gelukkig na aangegeven van urgentie kon er donderdag een nieuwe ingeplanned worden en vrijdag naar de chirurg.
Donderdag dus poging 2 en weer er enorm tegenop zien. Op de scantafel na weer een keer misprikken van de contrastinfuus zat Lien er doorheen, gelukkig was er een mogelijkheid dat ik bij de scan aan het hoofdeind bij haar mocht zitten. Ik kreeg 2 oordoppen? die waren wel nodig, wat een pokkeherrie, dat apparaat heeft meer ringtones dan mijn mobiel maar dan 100x zo hard. Ik begreep Lien direct.
Na eenhalf uur was het gelukkig meegevallen en is ze rustig gebleven.
Vrijdag de chirurg, de uitslag van de mri was klaar en de chirurg was erg enthousiast en noemde de uitslag spectaculair, er was niets meer te zien op de scanfoto`s en de tumors waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Van een vervroegde operatie kon geen sprake meer zijn, de chemo slaat enorm aan en deze onderbreken zou een zonde zijn.
Dat was een hele andere insteek dan waarmee we binnen kwamen, we waren er vanuit gegaan dat we het over de operatie zouden hebben maar deze gaat toch pas na de kuur plaats vinden. We zouden dus erg blij moeten zijn, net als een ieder met kanker maar het gekke is, met de kanker zijn wij niet zo bezig wij gaan er vanuit dat we dat wel overwinnen. De ellende ervan is wat voor Carolien de hoogste prioriteit heeft en daarvoor moet ze eerst de kanker overwinnen. De symptonen, daar ligt de uitdaging maar die laat zich nog niet uitdagen, voor alsnog moet ze daar mee leren leven totdat er verbetering gaat optreden. Carolien vecht ervoor en we laten ons niet gek maken met wat de artsen ons te melden hebben.
Morgen meer dan wat luchtiger ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten