Carolien heeft vorige week maandag haar eerste bestraling gehad, dat is in het Verbeeten instituut in Breda (gelukkig niet verder weg) Ze moet dit vijf en halve week iedere dag (behalve het weekend) vol zien te houden.
Ze gaat iedere dag met de taxi, de verzorging gaat dan mee. Gelukkig hebben we dit zo kunnen regelen anders had ik iedere dag moeten rijden. Een keer in de week rij ik want dan heeft ze aansluitend een bezoek bij de arts of een kuur herceptin.
Nu een week verder begint ze de vermoeidheid te voelen, door de bestraling worden er goede cellen kapot gemaakt, haar lichaam wilt dit herstellen wat dan heel veel energie kost.
Toch erg jammer die vermoeidheid ze was net zo lekker weer aan het oefenen met de ergo en fysio.
Ik zeg ook tegen iedereen; voordat al deze shit van behandelingen e.d. achter de rug zijn, zijn we alweer een jaar verder.
Vandaag toen ik thuis kwam vond ik een gedicht van onze Justin op de bar. Dat was even hard slikken. Zo zie je maar weer dat die mannekes er op hun manier mee bezig zijn.
 |
| Van blog |
Hallo Carolien Richard kindjes en fam,
BeantwoordenVerwijderenZou graag iets positiefs willen zeggen,maar wat moeten jullie door een diep dal,jammer dat je de tijd niet een jaar vooruit kunt zetten.Wij wisten niet dat er nog bestraald moest worden ,maar ja ze nemen geen risico natuurlijk .
De verbouwing ziet er spectaculair uit wat mooi en functioneel voor Carolien wat een werk is er verzet ,diep respect voor Richard en jullie fam .
Het gedicht van Justin is onvoorstelbaar ontroerend mooi .Wat moet dit alles de band tussen julie versterken en wat zullen jullie gelukkig zijn als er weer een normaal leven zal zijn ,maar ja als je eenmaal in die molen zit moet je er doorheen wij wensen jullie veel kracht en wensen jullie toch veel mooie dagen toe
prettige paas dagen voor jullie en je fam.
Groetjes van Bram Nel en onze hele fam Buurmeester .
Jeetje wat kwam dat gedicht binnen... zit echt te huilen hier. Wat heftig voor jullie, maar zeker ook voor die kinderen, die hun 'oude' leventje zo zien veranderen. Het is super heftig allemaal en een jaar duurt lang, maar houd in gedachten dat jullie hier doorheen gaan komen en dat het jullie band met vrienden en familie sterker maakt. Wij hebben het helaas niet mogen meemaken dat het goed kwam, dus ga er voor en geniet van de momenten samen, het kan nl ook heel anders aflopen.
BeantwoordenVerwijderenLiefs, Linda
Wow, wat een pakkend gedicht heeft Justin geschreven.
BeantwoordenVerwijderenBen er helemaal van onderste boven van en ik zit met waterige traanogen dit nogmaals te lezen. Wat een kanjer is hij dat ie zijn gevoelens zo goed kan verwoorden. En daarbij ook zo jammer dat het nu zo moet lopen allemaal.
Normaal bespreek ik deze periode van jullie nooit me je maar ik leef wel heel erg mee en lees ook altijd dit blog. En vooral als ik dan lees van dat bestralen komen bij mij toch ook weer die weggemoffelde herinneringen naar boven van lang vervlogen tijden toen ik dit ook allemaal heb mee moeten maken.
Hou ontzettend veel van elkaar en dan gaat ook de zon weer voor jullie schijnen.Liefs vanuit Veghel
wat je zegt richard je bent zo een jaar verder met alle behandelingen, controles van hier naar daar. En dan lees ik het gedicht wat een omschrijving van een jong iemand. Ik lees ook wat jullie doormaken en herinneringen van 1989 komen boven en ook dat de kinderen (vooral tim) die zegt als ik ziek ben "krijg mama de kanker weer terug". Maar het is gewoon dat je veel vatbaarder bent voor griepjes. En zo gaan we verder net als jullie van dag tot dag. Veel sterkte en houd moed
BeantwoordenVerwijderengroetjes chantal